WE TRAVEL KNOWLEDGE - WE UNITE THE WORLD                                             ΔΗΜΟΣΙΟΓΡΑΦΙΑ - ΕΚΔΟΤΙΚΕΣ ΔΡΑΣΤΗΡΙΟΤΗΤΕΣ - ΠΟΛΙΤΙΣΜΟΣ - ΤΟΥΡΙΣΜΟΣ


ΤΟ ΜΕΓΑΛΕΙΟ ΤΗΣ ΕΛΛΗΝΙΚΗΣ ΓΛΩΣΣΑΣ!

«Από την εποχή που μίλησε ο Όμηρος ως τα σήμερα, μιλούμε, ανασαίνουμε και τραγουδούμε με την ίδια γλώσσα». Γιώργος Σεφέρης =================================================

Δυστυχώς οι "προοδευτικοί" πνευματικοί μας άνδρες έχουν καταφέρει να διώξουν τη διδασκαλία των αρχαίων Ελληνικών η οποία είναι η βάση της γνώσεως της γλώσσας από τα σχολεία ενώ έχουμε "πλουτίσει" το λεξιλόγιό μας με πλήθος ξενικής προελεύσεως λέξεις.

Σε δημοσιευθείσα προ ετών μελέτη είχε διαπιστωθεί ότι οι νεοέλληνες ηλικίας μέχρι 35 ετών δεν χρησιμοποιούν πλέον των 300 λέξεων κατά τις συνομιλίες τους και στα γραφόμενά τους. Ποια Ελληνική λέξη είναι αρχαία και ποια νέα; Γιατί μια Ομηρική λέξη μας φαίνεται δύσκολη και ακαταλαβίστικη; Οι Έλληνες σήμερα ασχέτως μορφώσεως μιλάμε ομηρικά, αλλά δεν το ξέρουμε επειδή αγνοούμε την έννοια των λέξεων που χρησιμοποιούμε.

Για του λόγου το αληθές θα αναφέρουμε μερικά παραδείγματα για να δούμε ότι η Ομηρική γλώσσα όχι μόνο δεν είναι νεκρή, αλλά είναι ολοζώντανη. - Αυδή είναι η φωνή. Σήμερα χρησιμοποιούμε το επίθετο άναυδος. - Αλέξω στην εποχή του Ομήρου σημαίνει εμποδίζω, αποτρέπω. Τώρα χρησιμοποιούμε τις λέξεις αλεξίπτωτο, αλεξίσφαιρο, αλεξικέραυνο αλεξήλιο Αλέξανδρος (αυτός που αποκρούει τους άνδρες) κ.τ.λ. -Με το επίρρημα τήλε στον Όμηρο εννοούσαν μακριά, εμείς χρησιμοποιούμε τις λέξεις τηλέφωνο, τηλεόραση, τηλεπικοινωνία, τηλεβόλο, τηλεπάθεια κ.τ.λ. - Λάας ή λας έλεγαν την πέτρα. Εμείς λέμε λατομείο, λαξεύω. - Πέδον στον Όμηρο σημαίνει έδαφος, τώρα λέμε στρατόπεδο, πεδινός. - Το κρεβάτι λέγεται λέχος, εμείς αποκαλούμε λεχώνα τη γυναίκα που μόλις γέννησε και μένει στο κρεβάτι. - Πόρο έλεγαν τη διάβαση, το πέρασμα, σήμερα χρησιμοποιούμε τη λέξη πορεία. Επίσης αποκαλούμε εύπορο κάποιον που έχει χρήματα, γιατί έχει εύκολες διαβάσεις, μπορεί δηλαδή να περάσει όπου θέλει, και άπορο αυτόν που δεν έχει πόρους, το φτωχό. - Φρην είναι η λογική. Από αυτή τη λέξη προέρχονται το φρενοκομείο, ο φρενοβλαβής, ο εξωφρενικός, ο άφρων κ.τ.λ. - Δόρπος, λεγόταν το δείπνο, σήμερα η λέξη είναι επιδόρπιο. - Λώπος είναι στον Όμηρο το ένδυμα. Τώρα αυτόν που μας έκλεψε (μας έγδυσε το σπίτι) το λέμε λωποδύτη. - Ύλη ονόμαζαν ένα τόπο με δένδρα, εμείς λέμε υλοτόμος. - Άρουρα ήταν το χωράφι, όλοι ξέρουμε τον αρουραίο. - Τον θυμό τον αποκαλούσαν χόλο. Από τη λέξη αυτή πήρε το όνομα της η χολή, με την έννοια της πίκρας. Λέμε επίσης αυτός είναι χολωμένος. - Νόστος σημαίνει επιστροφή στην πατρίδα. Η λέξη παρέμεινε ως παλινόστηση, ή νοσταλγία. (Επίσης συνώνυμο είναι και το νόστιμον, άλλο ένα μαγικό σημείο της ελληνικής γλώσσας, οι νοηματοδοτήσεις της…). - Άλγος στον Όμηρο είναι ο σωματικός πόνος, από αυτό προέρχεται το αναλγητικό. - Το βάρος το αποκαλούσαν άχθος, σήμερα λέμε αχθοφόρος. - Ο ρύπος, δηλαδή η ακαθαρσία, εξακολουθεί και λέγεται έτσι - ρύπανση. - Από τη λέξη αιδώς (ντροπή) προήλθε ο αναιδής. - Πέδη, σημαίνει δέσιμο και τώρα λέμε πέδιλο. Επίσης χρησιμοποιούμε τη λέξη χειροπέδες. - Από το φάος, το φως προέρχεται η φράση φαεινές ιδέες. - Άγχω, σημαίνει σφίγγω το λαιμό, σήμερα λέμε αγχόνη. Επίσης άγχος είναι η αγωνία από κάποιο σφίξιμο, ή από πίεση. - Βρύχια στον Όμηρο είναι τα βαθιά νερά, εξ ου και τo υποβρύχιο. - Φερνή έλεγαν την προίκα. Από εκεί επικράτησε την καλά προικισμένη να τη λέμε «πολύφερνη νύφη». - Το γεύμα στο οποίο ο κάθε παρευρισκόμενος έφερνε μαζί του το φαγητό του λεγόταν έρανος. Η λέξη παρέμεινε, με τη διαφορά ότι σήμερα δεν συνεισφέρουμε φαγητό, αλλά χρήματα. Υπάρχουν λέξεις, από τα χρόνια του Ομήρου, που ενώ η πρώτη τους μορφή μεταβλήθηκε - η χειρ έγινε χέρι, το ύδωρ νερό, η ναυς έγινε πλοίο, το άστυ έγινε πόλη, στη σύνθεση διατηρήθηκε η πρώτη μορφή της λέξεως. - Από τη λέξη χειρ έχουμε: χειρουργός, χειριστής, χειροτονία, χειραφέτηση, χειρονομία, χειροδικώ κ.τ.λ. - Από το ύδωρ έχουμε τις λέξεις: ύδρευση υδραγωγείο, υδραυλικός, υδροφόρος, υδρογόνο, υδροκέφαλος, αφυδάτωση, ενυδρείο, κ.τ.λ. - Από τη λέξη ναυς έχουμε: ναυπηγός, ναύαρχος, ναυμαχία, ναυτικός, ναυαγός, ναυτιλία, ναύσταθμος, ναυτοδικείο, ναυαγοσώστης, ναυτία, κ.τ.λ. - Από τη λέξη άστυ έχουμε: αστυνομία, αστυνομικός, αστυφιλία, κ.τ.λ. -

Σύμφωνα με τα προαναφερθέντα παραδείγματα προκύπτει ότι: Δεν υπάρχουν αρχαίες και νέες Ελληνικές λέξεις, αλλά μόνο Ελληνικές. - Η Ελληνική γλώσσα είναι ενιαία και ουσιαστικά αδιαίρετη χρονικά. - Από την εποχή του Ομήρου μέχρι σήμερα προστέθηκαν στην Ελληνική γλώσσα μόνο ελάχιστες λέξεις. Η γνώση των εννοιών των λέξεων θα μας βοηθήσει να καταλάβουμε ότι μιλάμε τη γλώσσα της ομηρικής ποίησης, μια γλώσσα που δεν ανακάλυψε ο Όμηρος αλλά προϋπήρχε πολλές χιλιετίες πριν από αυτόν.

Σκοπός μας είναι να ανακαλύψουμε τις έννοιες των λέξεων για να μπορέσουμε να επικοινωνήσουμε καλύτερα. Παλαιότερα όταν έλεγαν μια λέξη καταλάβαιναν όλοι το ίδιο. π.χ για τη λέξη αρετή ήξεραν ότι είναι η μεσότητα ανάμεσα σε δύο υπερβολές. Σήμερα ο καθένας για την ίδια λέξη εννοεί και κάτι διαφορετικό.

 

Πηγές: Απολλώνιου Σοφιστού Λεξικόν κατά στοιχείον Ιλιάδος και Οδύσσειας Εκδόσεις Ηλιοδρόμιο


ΜΑΚΕΔΟΝΙΑ ΑΙΩΝΙΑ ΕΛΛΗΝΙΚΗ…

Το όνομά σου που είναι η ψυχή,

το αποτύπωμα του φωτός στην ιστορία σου

Μακεδονία - κάλεσμα στην μάχη

και στης δόξας σου το θάμβος

ακέραιη όπως η γλώσσα σου και η φωνή σου, 

Μακεδονία - το ευήκοον άρωμα

στα χιλιάδες φυλλώματα του ιστορικού σου ρόλου

καθώς ατενίζεις το αύριο

όπως ο αετός ατενίζει την επικράτειά του

μπολιασμένη με την ουσία του απείρου 

στον ελληνικό ορίζοντα σου

με την αφθαρτότητα του αιώνιου στην ματωμένη ρίζα σου,

κάθε πληγή και όρκος συνέχειας…

Μάχες ένδοξες και αλώβητα λάβαρα της όψης σου

λέξη λέξη σε ανασυνθέτουν οι αιώνες

από τον Όμηρο στην αιωνιότητα

«οἱά τε φύλλα μακεδνῆς αἰγείροιο»

πανύψηλης όπως το όνομά σου,

που η κορφή του αγγίζει τα σύννεφα

και η σκιά του δροσίζει το ηλιοκαμένο πέλαγος

σελίδα βγαλμένη από του ανέμου σου

την ασυνήθιστη ριπή

ενός κόσμου που έντυσες με την μεγαλοσύνη σου

και την ουρανοπρέπειά σου

σεβαστή κόρη των ελληνικών ψυχών 

που συστρέφονται στις υδάτινες πορείες σου,

μήτρα των αθάνατων ηρώων 

που ζουν αέναα στο καύμα του αήττητου ήλιου σου…

 

Αργύρης Καραβούλιας ©

 

 


Ζησε το ονειρο…ονειρεψου τη ζωη...!

Ένα χαρακτηριστικό γνώρισμα της σημερινής κοινωνίας και της ζωής μέσα σε αυτή έχει να κάνει με τον τρόπο που αντιμετωπίζεις τον εαυτό σου. 

Σε μία κεκτημένη ταχύτητα όπου αυτά που μπορείς να δεις είναι εκ των προτέρων παρατεταγμένα έτσι που μόνο την σκιά τους μπορείς να συλλάβεις, άλλωστε δεν υπάρχει υπόσταση μεγαλύτερη πέραν της σκιάς στα πράγματα που η κοινωνία σαν μόρφωμα σου επιτρέπει να δεις, σε μια τέτοια κοινωνία ο χρόνος λογαριάζεται πολύτιμος.

Το τι ακριβώς σημαίνει αυτό το πολύτιμος μπορούμε να το φανταστούμε. Κατά πως λογαριάζονται και τα δάση πολύτιμα, εφόσον έχουν πρώτα γίνει μια μάζα από κάρβουνο… 
Σε αυτό τον πολύτιμο χρόνο που σαν χοάνη γεμίζεται με πάσης φύσεως σκουπίδια και που σαν αυτόματα ποτέ δεν μπαίνουμε στον κόπο να την καθαρίσουμε, η στιγμή της ζωής μας φαντάζει σαν παραίσθηση μανιακού καλλιτέχνη.

Δεν μπορείς να ζήσεις την στιγμή όταν τρέχεις πίσω από την ιδέα χρόνο για να προλάβεις την αυταπάτη σου. Και σε αυτή την πλύση εγκεφάλου που υφιστάμεθα από πολύ νωρίς, το κομμάτι εκείνου του εαυτού μας που θέλει να ονειρευτεί πίσω από τον χρόνο, έχουμε μάθει να το παραπετάμε σαν αχρείαστο, αφού έτσι και αλλιώς δεν αποφέρει λογιστικά αθροίσματα στην κενότητά μας.

Η σαν στοιχειωμένη με τρόμο απαίτηση να είσαι πρακτικός σήμαινε να αποφεύγεις να ονειρεύεσαι, να ονειρεύεσαι με γνώμονα την λογική, την πειθαρχημένη λογική, εκείνη που σε περικλείει στις απόψεις των άλλων.

Δεν μπορώ να φανταστώ φτωχότερη ζωή από μια ζωή χωρίς όνειρα, χωρίς παραμύθια, χωρίς φανταστικά σύμπαντα όπου τα πάντα είναι πραγματοποιήσιμα και όλα πλάθονται σε ένα διαρκές και άχρονο τώρα. Τίποτα περισσότερο δηλαδή από αυτό για το οποίο πλαστήκαμε.

Και όμως περνάμε την ζωή μας φυλακισμένοι σε μια άκαμπτη λογική που θέλει την πραγματικότητα συμπαγή και δεδομένη, που θέλει τις ζωές μας δοσμένες και προδιαγραμμένες, που θέλει το δυναμικό μας προεξοφλημένο και μετρήσιμο.

Ονειρεύομαι σημαίνει πλέον δίνω στον εαυτό μου την δυνατότητα να κρυφοκοιτάξει για κλάσματα του δευτερολέπτου σε εκείνη την θάλασσα του αγνώστου και με μιας να γυρίσει το βλέμμα τρομαγμένο μήπως και παρασυρθεί από την απόκοσμη αύρα της.

Φοβούμαστε να γευτούμε το όνειρό μας, να αφήσουμε ελεύθερους τους εαυτούς μας να τρέξουν προς τα όνειρά τους, να ξεχάσουν την φυλακισμένη τους εκδοχή για τον κόσμο και την θεώρησή τους από την κλειδαρότρυπα για αυτόν και να ανοιχτούν στο πέλαγος του απρόσιτου και του ονειρικού.

Τα πράγματα ακολουθούν συνήθως την πορεία εκείνη που το δικό μας εσωτερικό φως μπορεί και διακρίνει, και όσο λιγότερο αυτό το φως τόσο περισσότερο αγκομαχάς πίσω από συνταγές άλλων για την ζωή, πίσω από πρέπει και επιβάλλεται, αδυνατώντας να δημιουργήσεις εσύ τα όνειρά σου και να ζήσεις εκεί.

Να γίνεις ήλιος και σελήνη, να μοιραστείς με όλα τα πλάσματα τα δώρα του θεού που σαν συμπαντικό παιδί του σου χάρισε, να γεμίσεις κάθε γνωστό και άγνωστο σύμπαν με την παρουσία σου.

Δεν υπάρχει πιο τραγική μοίρα για τον άνθρωπο, αυτό το παιδί των 
ονείρων, από αυτή που του επεφύλασσε η πραγματικότητα που μέσα στην τρομώδη αϋπνία του δημιούργησε. Ξέχασε τα όνειρά του, φοβάται να ονειρευτεί, να αποδράσει από το ψεύτικο κελί του, να χαθεί σαν έκλαμψη στο πιο μακρινό σημείο του παντός, να γεννηθεί και πάλι δημιουργώντας αυτός την ζωή του.

Τα όνειρα πλέον που κάνουν οι άνθρωποι έχουν το απωθημένο της καταναλωτικής σχιζοφρένειας, όσο πιο κοντά στην πραγματικότητα ονειρεύεσαι τόσο πιο μακριά από την πηγή σου αρρωσταίνεις. Άλλωστε «και όλα όσα βλέπουμε και όσα νομίζουμε, το όνειρο ενός ονείρου είναι μονάχα…».

 

Αργύρης Καραβούλιας ©


ΟΣΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ...

 

Η 21η Μαρτίου έχει οριστεί ως Παγκόσμια Ημέρα Ποίησης, αφήνοντας ελεύθερο το συνειρμό ταύτισης της εαρινής ισημερίας με την εαρινή και αέρινη ποίηση. 


Η εαρινή ισημερία δεν είναι παρά η ισορροπία εκείνη που το φως και το σκότος παίζουν επί ίσοις όροις στο κοσμικό γίγνεσθαι, στην ατέρμονη ακολουθία της δημιουργίας, για να ξεκινήσει μετά την ισόρροπη αυτή κατάσταση, η ολική επικράτηση του φωτός, το απαύγασμα μια φωτεινότητας που ο παραλληλισμός της με το γήινο επίπεδο ίσως να προσεγγίζει εκείνο της γέννησης, από το υγρό πυκνό σκοτάδι, η έλευση στο φως…

Κάπως έτσι και η ποίηση φέρνει μέσα της τις ωδίνες και τους σπασμούς της γέννησης , ξεκινά ένα ταξίδι στη καρδιά του σκοταδιού, για να έρθει πλημμυρισμένη με αίμα και φως, ανασαίνοντας τον παλμό της ζωής. 
Η ποίηση που χαράζει σα λεπίδα τη ζωή σου μια δια παντός, η ποίηση που σχίζει τα πέπλα της πραγματικότητας για να έρθει το αδιαμόρφωτο, που δεν ενδιαφέρεται για τις απαντήσεις αλλά για τις ερωτήσεις, που πλανιέται σα σκιά στα περιθώρια της καθημερινότητάς σου…

Μια μεγάλη αλήθεια είναι πως η ποίηση δεν ενδιαφέρει πολύ κόσμο, δεν απασχολεί τους πολλούς, ευτυχώς θα έλεγα! 

Γιατί σε μια άλλη περίπτωση δε θα ήταν ποίηση, η ποίηση αφορά εκείνους που μ΄έναν μυστικό τρόπο ξέρουν να συνδέονται με όλα τα πράγματα, που μπορούν να μεθάνε από φως με την αρμύρα του αέρα, που ρουφάνε από την εμπειρία τη μικρή λεπτομέρεια που αλλιώς θα πετιόνταν στον κάδο της κυριολεξίας.

Καταραμένοι ποιητές , άνθρωποι που σα φλεγόμενοι κομήτες διέσχισαν το στερέωμα ετούτου του (αποκομμένου από τα υπόλοιπα πλάσματα του σύμπαντος) κόσμου. 
Βίοι σα σαϊτες φωτός σε εποχές που το σκοτάδι μοιράζονταν απλόχερα στις μάζες, ποιητές που ενεδύθηκαν την καλοσύνη του κόσμου μέχρι να φτάσουν στο σταυρό, μέχρι ν΄ αναστηθούν στα αιώνια Ηλύσια Πεδία.

Δεν είναι αυτού του κόσμου ποιητές, δεν έχουν σχέση με τις έννομες επιταγές του, άλλωστε το ποίημα είναι εντελώς άχρηστο για κάποιον που στέκεται απ΄ έξω από τη φωτιά της ποίησης, δε μπορεί να νιώσει τη καύτρα του στα σωθικά του, δε μπορεί να γεμίσει τα χέρια του με λάβα από λέξεις , έτσι που να γεμίσει τον κόσμο από τη φωτιά του.

Η ποίηση έρχεται από κείνη τη χώρα της παιδικής ηλικίας που κάτι έχει μείνει ανολοκλήρωτο , όπου η έλλειψη της κυριολεξίας γέμισε με άυλο χρυσάφι τα κιούπια της δεκτικότητας και άφησε ανοιχτές τις πύλες για ελεύθερες πτήσεις.

Καταραμένοι ποιητές , φωτιές που καίγονται ακόμα στις σελίδες του κόσμου, ο Ρεμπώ να πεθαίνει μέσα σε ένα τρεμώδες παραλήρημα, ο Μπωντλαίρ αηδιασμένος από τους νόμους, ο Μπλέηκ να σπάει τα κάγκελα που οι θρησκείες φυλακίζουν το ανθρώπινο πνεύμα, ο Πόε να πεθαίνει μια παγωμένη νύχτα του χειμώνα στην ουρά σ΄ ένα συσσίτιο για απόρους, ο Νερβάλ να είναι κρεμασμένος σ΄ έναν φανοστάτη, ξημερώματα σ΄ ένα χιονισμένο Παρίσι, ο Λασεναίρ εγκληματίας και ποιητής , ο Βαν Γκόγκ με το αυτί του κομμένο από μία πουτάνα σε ένα καλαμποκοχώραφο, ο Καρυωτάκης να χαιρετάει από το βυθό της θάλασσας τον κύριο νομάρχη, ο Λαπαθιώτης ντυμένος σκοτεινή σκιά του σκοταδιού να ερωτεύεται το είδωλό του …

Οι ποιητές δεν έφυγαν ποτέ, στοιχειώνουν σαν όνειρα το ασυνείδητο της ανθρωπότητας, μέχρι την τελική αφύπνιση. 
Εκεί θα διαλυθούν στο πρώτο φως της μέρας…

 

Αργύρης Καραβούλιας ©

ΟΣΟΙ ΠΟΙΗΤΕΣ...


Ποιος τολμa να διαβaζει σhμερα Ποiηση;

Ποιος τολμά να διαβάζει σήμερα Ποίηση;

Και τι μπορεί να δώσει η Ποίηση σήμερα;

Μπορούμε, άραγε, αυτό το σήμερα να το απομονώσουμε, μήπως δεν ίσχυε το ίδιο για την Ποίηση πάντοτε- τηρουμένων των αναλογιών-;

Στα ίχνη των μεγάλων καινοτομιών που υπέβοσκαν ανατροπές, βρίσκονται τα σινιάλα των συγγραφέων και των ποιητών, των εξερευνητών και των οραματιστών, που με τη δύναμη της ολότητας οπλισμένοι, πάντα έξω από το πλαίσιο της δομημένης πραγματικότητας, παρέσυραν για πάντα τον ψυχισμό της ανθρωπότητας στους ορίζοντες του θαυμαστού και του απραγματοποίητου, του ανέφικτου και του αχαρτογράφητου.

Τα σήματα από αυτούς τους ορίζοντες είναι μυριάδες, σελίδες παντοτινά εκθαμβωτικές στις σπείρες του DΝΑ, η ευκαιρία για την ατέρμονη απόδραση στην ευτυχία των σπειρών του γαλαξία- μοναδική.

Με αυτά τα σήματα που αενάως εκπέμπονται από την καρδιά του χρόνου- όλο και πιο έντονα στις μέρες μας ή στους αιώνες μας, εξαρτάται από την οπτική- η Ποίηση συνδιαλέγεται.
Χωρίς Εγώ. 
Εμείς. Σαν γλώσσα.

Αργύρης Καραβούλιας


Ροες εμπνευσης

«Δεν υπάρχει κανείς που να γεννήθηκε με άσχημο αστέρι. Οι άνθρωποι είναι που δεν ξέρουν να διαβάζουν τον ουρανό».
Δαλάι Λάμα

Κάθε άνθρωπος σε αυτή την γη έχει κάποιο αποκλειστικό λόγο που έχει έρθει, υπάρχει μία αιτία και μία αποστολή στην ζωή του, τα προβλήματα, οι απογοητεύσεις, οι οπισθοδρομήσεις, τα σκαμπανεβάσματα, οι πίκρες και οι λύπες του έρχονται ακριβώς για να του υπενθυμίσουν την αποστολή του, έρχονται σαν κοσμικές υπενθυμίσεις για να καταλάβει ότι έχει ξεχάσει προς στιγμή τον δικό του δρόμο και ακολουθεί μηχανικά την πεπατημένη.

Και σε αυτό το κοσμικό παιχνίδι κανένας άνθρωπος δεν γεννιέται υποδεέστερος έναντι άλλων, κανένας δεν υπερτερεί κανενός. Μπορούμε όλοι να αξιοποιήσουμε ένα θαυμαστό δυναμικό που κινητοποιεί χιλιάδες θαύματα σε μία μέρα, αυτό το δυναμικό της ουσίας του ανθρώπου το οποίο παραμένει λανθάνον μέχρι την αρχική πυροδότησή του.

Δεν χωρά αμφιβολία πως σε μία βαθιά ταξική και άνιση κοινωνία οι άνθρωποι συνηθίζουν να χωρίζονται σε προνομιούχους και μη, με μόνο κριτήριο την επιφανειακή ισχύ τους σε αυτή την κοινωνία.

Στην ουσία όμως και επειδή η κοινωνική αυτή διαστρωμάτωση δεν αποτελεί ούτε ένα χιλιοστό του δευτερολέπτου μπροστά στην διάρκεια της συμπαντικής σοφίας, αυτή η διάκριση είναι μία υπερμεγέθης αυταπάτη.

Καθένας γεννιέται με ένα αστείρευτο πλούτο ψυχικών ενεργειών και με το δυναμικό της αφθονίας το οποίο μπορεί να πλημμυρίσει όλα τα επίπεδα της ζωής του. 
Αρκεί να μάθει το δικό του αστέρι, να βρει την δική του θέση στον γαλαξία της καθημερινής του ζωής.

Αυτή η υπενθύμιση του Δαλάι Λάμα μας προτρέπει ακριβώς σε αυτό, ο καθένας μας γεννιέται με ένα εκπληκτικό αστέρι, ο καθένας μας έρχεται να φωτίσει με αυτό το αστέρι την δική του γωνιά στον κόσμο, αρκεί να μάθουμε να διαβάζουμε τον ουρανό, να εντοπίσουμε την τροχιά του δικού μας αστεριού…

Αργύρης Καραβούλιας ©


ΛΙγος ΧΩρος …στον ΧρΟνο

Ένας άλλος χρόνος πέρασε, άλλη μια περιφορά του πλανήτη μας δηλαδή γύρω από το δικό του αστέρι μόλις έκλεισε τον κύκλο της κι εμεις πιστοί στο ραντεβού με την γραμμικότητα γιορτάσαμε το σημείο έναρξης ενός νέου κύκλου. Ημερομηνίες που σε κοσμολογικό κύκλο δεν λένε και τίποτα σπουδαίο, ημερομηνίες που έχουμε θεσπίσει με γνώμονα το μέτρο της δικής μας θνητότητας να γιορτάζουμε, τελικά αυτό που αποδεικνύουμε είναι πως βρισκόμαστε όλοι στην σαγηνευτική επιρροή του ανύπαρκτου χρόνου.

Ενός χρόνου που όπως δηλώνει και η ελληνική σκέψη τρώει τα παιδιά του, βρίσκεται συνεχώς μπροστά μας, μας παρακολουθεί σε κάθε βήμα μας, αυτή είναι η τυραννική εμμονή αυτού του δολιοφθορέα, να μας αναστατώνει και μια φορά κατά τον πλήρη κύκλο της περιστροφής της γης γύρω από τον ήλιο να έχει την τιμητική του…

Γιατί άραγε ο χρόνος να μας απειλεί τόσο, μήπως δεν είναι παρά μια απόλυτη ψευδαίσθηση που παίρνει σάρκα και οστά από την γραμμική λογική μας και του δίνουμε με αυτή την λογική και διαστάσεις που δεν έχει;

Ο χρόνος είναι κάτι λιγότερο από το θρόισμα του ανέμου, κρατάει όσο ένα ψιθύρισμα δυο φύλλων πριν πέσουν από το κλαδί του δέντρου στην όχθη της πραγματικότητας, είναι ένα όνειρο και μια μνήμη αυτού του ονείρου, ένα χαρακτικό της ανθρώπινης γνώσης με φόντο την αιωνιότητα…

Άλλωστε ο χρόνος έχει αξία μόνο σαν αισθητικό φαινόμενο, έτσι όπως τον αναζητούσε ο Προυστ, όπως τον βλέπουμε να χάνεται στις σκιές των έργων του Γκόγια ή του Βελάσκεθ, όπως τον τραγούδησε ο Ομάρ Καγιάμ στα Ρουμπαγιάτ αλλά και τόσοι άλλοι ποιητές, όπως ο Έλιοτ, ο Πάουντ, και εκατοντάδες άλλοι δημιουργοί που κατάλαβαν την σημασία του χρόνου.

Ενός χρόνου που άπαξ και αποκολληθούμε από πάνω του τότε σταματά να μας κυνηγά, τότε βλέπουμε τον μόχθο της ανθρώπινης δραστηριότητας χωρίς την αναμέτρηση μαζί του, τότε γίνεται και πάλι το ζάρι σε εκείνα τα χέρια του παιδιού όπως πολύ σοφά είχε συλλάβει την ροϊκότητα της ανθρώπινης ψυχής ο μεγαλύτερος από τους αρχαίους σοφούς, ο σκοτεινός Ηράκλειτος.

Ο χρόνος μοιάζει να συμπυκνώνει εξωτερικά την φύση της ανθρώπινης σκέψης, ρευστός και σχηματικός, άμορφος και πολύ συγκεκριμένος, πάντα λίγο πριν ή λίγο μετά αλλά σχεδόν ποτέ στο τώρα…

Τελευταίες έρευνες του Δρος Φυσικής Jean-Pierre Garnier Malet μας λένε πως ο χρόνος έχει κβαντική φύση, δεν είναι δηλαδή συνεχής όπως νομίζουμε άλλα ασυνεχής, κβαντικός όπως και η ενέργεια. Ο εν λόγω ερευνητής προχωρά ακόμα παραπέρα κάνοντάς μας λόγο για ανοίγματα του χρόνου, σημεία τέτοια που οι λέξεις παρελθόν και μέλλον γίνονται συνώνυμα του παρόντος και που μπορούμε να εκμεταλλευτούμε αυτό το δυναμικό επιφέροντας αλλαγές στην ζωή μας…

Οι άνεμοι του χρόνου φυσούν ασταμάτητοι, αδιάκοποι, συνεχώς μας υπενθυμίζουν την τρωτή μας φύση, και εμείς πηγαίνουμε κατά την ροή αυτών των ανέμων, συνήθως ανήμποροι να αντιδράσουμε, παρά μόνο αν επικεντρωθούμε στο άχρονο τώρα, στο αιώνιο παρόν…

Μεγάλο ενδιαφέρον παρουσιάζουν και οι απόψεις διάφορων φυλών για τον χρόνο, τόσο ξεχωριστές μεταξύ τους και τόσο μοναδικές, που θα έλεγες πως ο άνθρωπος της αστικοποιημένης Δύσης είναι τόσο φτωχός απέναντι στον χρόνο, χωρίς καθόλου διαφορετικές διαδρομές σε αυτόν, μόνο υπνωτισμένες πορείες από γεγονός σε γεγονός, με ένα αίσθημα δυσφορίας θυμίζοντας του την βιολογική του παύση, αφού ο ίδιος έχει κουρδιστεί έτσι να τρέχει πίσω του.

Ας αφήσουμε το τραγούδι της καρδιάς να μας μιλήσει για τον χρόνο, από το άχρονο βασίλειο της, έξω από τις ευθυγραμμισμένες με τις καταναλωτικές απαιτήσεις χρονικές ακολουθίες, ας ακούσουμε το ερωτικό κάλεσμα του χρόνου στην αιώνια πηγή της δημιουργίας, στο φωτεινό άστρο που ακτινοβολεί την απειροελάχιστη ζωή μας…

 

Αργύρης Καραβούλιας ©


Προς τισ αστρικεσ ταξιαρχιεσ...

Στον παγωμένο αέρα που αναγγέλλει την απουσία σου αχνοφέγγουν ακόμα τα ανατρεπτικά σου αστεία, ευφυής και γεμάτος σαρκασμό για την θνητότητα, την φθαρτή φύση του κόσμου και το ερειπωμένο αύριο, στην σκηνή της ύπαρξης σατίρισες μέχρι τελικής πτώσεως το ανθρώπινο δράμα.

Όταν έχεις δώσει τόσο γέλιο και έχεις γεμίσει ατόφιο ήλιο τις νύχτες ο θάνατος δεν μπορεί να σε πάρει και πολύ στα σοβαρά, θα σε αφήσει να παριστάνεις τον νεκρό μέχρι να ηττηθεί και να βγάλει την μάσκα του…

 

Πνεύμα έξοχο και διεγερτικό, με μια τελευταία ατάκα στην σκηνή του κόσμου λίγο πριν την μεγάλη παράσταση…


Γράμμα στον Άγιο Βασίλη

Αγαπημένε μου Άγιε Βασίλη,

Σε χαιρετώ από μια γωνιά της μικρής Ελλάδος και ομολογώ δυσκολεύτηκα προς στιγμήν να σου γράψω αυτό το γράμμα, όχι ότι μεγάλωσα και πλέον δεν χρειάζεται να σου γράφω, αφού έτσι έχω ακούσει ότι μόνο εμείς τα παιδιά σου γράφουμε, αλλά επειδή δεν ήξερα τι να σου ζητήσω…

Νομίζω πως το να είσαι άγιος των παιδιών αυτό είναι προνόμιο όπως και να το κάνουμε, κι εγώ Άγιε μου Βασίλη να ξέρεις πως πάντα θα σου γράφω, βλέποντας τον κόσμο των μεγάλων καταλαβαίνω γιατί δυσπιστούν να σε πιστέψουν, γιατί νομίζουν πως είναι παιδική αφέλεια να πιστεύει κάποιος σε σένα…

Είναι σύνηθες για αυτούς να κλείνουν την πόρτα στο μυστήριο, στην μαγεία, σε εκείνο το άλλο που μας μεταφέρει το μυστικό φως των πραγμάτων και μας ζωντανεύει τα παραμύθια.

Και σκέφτομαι αγαπημένε άγιε πως ο θλιβερός κόσμος των μεγάλων έχει τα χάλια του γιατί δεν μπορούν να πιστέψουν πλέον στα παραμύθια, στην μαγική χώρα του Αι Βασίλη, στην αγάπη των ξωτικών, στην μαγεία όλων εκείνων των ιστοριών που ενσταλάζουν στην παιδική ψυχή το πάθος για το ανείπωτο, την σημασία των κρυμμένων, το άνοιγμα της φαντασίας και το ζωντάνεμα της έμπνευσης…

Αλήθεια που πιστεύουν αυτοί; Πιστεύουν στις επιταγές κάθε είδους εξουσίας, στις ανασφάλειες τους και στα απωθημένα τους, στην ύπνωση του καταναλωτισμού και στην νάρκωση του οικονομισμού.

Άγιε μου Βασίλη πολλές φορές όταν οι μεγάλοι μου λένε πως δεν υπάρχεις και θα το καταλάβω όταν μεγαλώσω, σκέφτομαι πόσο χαζοί είναι, μάλλον αδυνατούν να πιστέψουν πως υπάρχουν αυτοί και νομίζουν το ίδιο και για τους άλλους, καθημερινά πιστεύουν πως υπάρχουν χίλιες δυο βλακείες επειδή τους το είπε η τηλεόραση, ο διευθυντής τους, ο παπάς της ενορίας τους, ο αστυνόμος της γειτονιάς τους, πιστεύουν στα πιο ανούσια και βαρετά πράγματα και κάνουν τον έξυπνο επειδή κατάλαβαν πως δεν υπάρχεις…

Και να σκεφτείς πως, όπως λένε σύγχρονες επιστημονικές ανακαλύψεις, όλα όσα βλέπουμε και γνωρίζουμε δεν είναι παρά μόνο το 1% του σύμπαντος, για το υπόλοιπο 99% δεν ξέρουμε τίποτα…

Είναι που δεν αντέχουν την άλλη ερμηνεία, δεν αντέχουν το διαφορετικό, εκείνο που έρχεται από την κρυφή πλευρά του φεγγαριού, το αλλόκοτο και το ασυνήθιστο, γιατί οι ζωές τους έγιναν προβλέψιμες, οι διαδρομές τους τυποποιημένες, οι σκέψεις τους ρηχές και ασήμαντες, όλος ο κόσμος τους μια βαρετή φαρσοκωμωδία παντομίμας κι αυτοί μαριονέτες που νομίζουν πως είναι οι πρωταγωνιστές…

Συγχώρεσε με καλέ μου φίλε (μιας και μου έχεις πει να σε θεωρώ φίλο μου) αλλά φέτος δεν θα θελα κάτι για μένα προσωπικά, να μάλλον μεγάλωσα και σε πιστεύω πλέον πολύ περισσότερο.
Πιστεύω πως μπορείς να χαϊδέψεις τις ψυχές εκατομμυρίων παιδιών που σε ζητάνε στο ψωμί τους που τους λείπει, στα φάρμακα που τους τα στερούν οι κοινωνίες των μεγάλων και πεθαίνουν με το παραμικρό, σε εκείνα τα παιδιά που η πίστη των μεγάλων τους στερεί το δικαίωμα να ζούνε.

Ο Αλή είναι ένας φίλος μου που ζει στην Παλαιστίνη και κάνει παρέα με τον Ραμόν, που είναι από το Ισραήλ. Όταν είναι μαζί δεν υπάρχει ούτε Εβραίος ούτε Άραβας, ούτε Ιουδαίος ούτε Μουσουλμάνος, μόνο δυο παιδιά που παίζουν και ανακαλύπτουν τον κόσμο μαζί.

Αλλά όταν πάνε σπίτια τους και οι δύο ορκίζονται να σκοτώνουν τους εχθρούς τους, να μην αφήσουν κανένα αντίπαλο τους και ο Ραμόν γεμίζει μίσος για τους Άραβες και ο Αλή ορκίζεται να τιμωρήσει αυτό το έγκλημα που διαπράττει στον λαό του το κράτος του Ισραήλ.

Φέρε την αγάπη στις οικογένειες τους. Και δεν είναι μόνο αυτοί άγιε μου Βασίλη, και ο φίλος μου ο Μαχμούτ από το Αφγανιστάν που τον πατέρα του τον σκότωσαν οι Αμερικανοί επειδή αρνήθηκε να βοηθήσει στην διακίνηση του οπίου για να φτιάξουν ηρωίνη και να σκοτώσουν και πολλά παιδιά εδώ σε μας, πόσο θα θελα να χαρίσεις σε αυτόν και στην μαμά του εκείνη την αγάπη που μόνο ένας άγιος Βασίλης μπορεί να χαρίσει, εκείνη την αγκαλιά που ξέρω καλά την βαστάς για όλα τα παιδιά που πονάνε σε αυτόν τον κόσμο της αδικίας των μεγάλων…

Στην φίλη μου την Αμίνα από την Νιγηρία που τους γονείς της, τους σκότωσαν λευκοί άνδρες που περιπολούσαν στην περιοχή και από τότε γυρίζει στους δρόμους να βρει να φάει, στείλε της άγιε μου Βασίλη ένα ζεστό χαμόγελο και μια υπόσχεση πως θα υπάρχει και για κείνη το αύριο…

Αλλά είμαι σίγουρος άγιε μου Βασίλη πως εσύ ξέρεις τόσα παιδιά που έχουν τόσο ανάγκη την αγάπη σου και την ζεστασιά σου, την προσφορά ενός χαμόγελου και μια λέξη τρυφερότητας, έχουν τόσο ανάγκη κάτι που δεν υπάρχει για να μπορέσουν και αυτά να πιστέψουν στην ζωή…

Χρόνια Πολλά...

 

Αργύρης Καραβούλιας


Απεκδυόμενοι τον χειμώνα...στον κύκλο των χαμένων εποχών!

Στον αέναο κύκλο του χρόνου, που σημειωτέον ο άνθρωπος δεν είναι παρά μια αδιάλειπτη υπόσχεση για το ξεπέρασμά του, σε αυτόν τον κύκλο οι εποχές ρυθμίζονται κατά τον τρόπο που οι τροπές του ήλιου συναινούν με τους ψυχικούς ανεμοδείκτες...

Το άνοιγμα των ματιών πίσω από τα πέπλα της αιωνιότητας, μέσα σε εκείνο το περίβλημα της φαντασίας και της ποίησης που γεννάει την υπόσχεση για το βίωμα του έρωτα στην ολοκληρία του, σε εκείνο το άνοιγμα έρχεται κάθε φορά η άνοιξη σαν την θεά της εφηβείας για να απαλύνει τα βήματά μας στον σκληρό διάδρομο του χρόνου.

Σε καιρούς που οι εποχές συμβάδιζαν με την καθημερινότητά μας και οι δραστηριότητες των ανθρώπων έπαιρναν τον αντίστοιχο τόνο από τον τρόπο που οι εποχές επέτρεπαν, μπορούσες να δεις τα φύλλα των δέντρων να πέφτουν βάφοντας με εκείνο το βαθύ καφετί τις φλέβες της γης, ενώ στην συνέχεια και πάντα σε συμφωνία με τον εποχιακό ρυθμό να δεις την χειμωνιάτικη νάρκη της φύσης, κάτι που οι ορμόνες σου, πριν εμπλακούν με τις επιταγές των κλινικών..., το ήξεραν πολύ καλά.

Μετά από εκείνη την νάρκη που σήμερα πλέον έχει επικρατήσει σαν μηχανική απαίτηση σε κάθε επαφή, θα έσκαγε μια βραδυφλεγής βόμβα που θα εξαπέλυε την ισχύ της κοντά στην εαρινή ισημερία, βάζοντας έτσι τις αισθήσεις σε μια εκστατική δοκιμασία.

Οι εποχές γινόντουσαν ο διάκοσμος του αέναου κύκλου και ο άνθρωπος ήξερε κάθε φορά που θα ρυθμίσει το άνοιγμα των φτερών του...

Οι εποχές πλέον έχουν αντικατασταθεί από την μηχανική στρώση του χιονιού και την virtual ανθοφορία, πίσω από τα παραμορφωτικά κελεύσματα της μόδας και των ημίθεων ηρώων της....

Αν η άνοιξη υπάρχει ακόμα υπάρχει μόνο σαν υπόσχεση της αληθινής απόδρασης από τον χρόνο, υπάρχει σαν παιδική αγκαλιά ενός αμφίβιου έρωτα, η άνοιξη πυρπολεί ευτυχώς κάθε εκατοστό της επικράτειας μας με εκείνο το αμφίσημο σημάδι της εκτροπής.

Σήμερα ο άνθρωπος έτσι όπως ο δυτικός τρόπος ζωής τον έχει κουρδίσει, νιώθει την άνοιξη σαν την φευγαλέα σκιά ενός ονείρου, μπορεί και ονειροπολεί την ύπαρξή της στον βαθμό που νιώθει την απουσία της πίσω από τις βλεφαρίδες του βαθυκόκκινου σούρουπου.

Η άνοιξη μεταμορφώνει διαρκώς σε ήλιο τον πέτρινο βωμό των συναντήσεων μας με τον εαυτό, από το ημίφως των σεληνιακών προορισμών μάς εξακοντίζει στο απαύγασμα υπερκαινοφανών αστέρων, φέρνει από τα βάθη του σύμπαντος τα πράσινα μονοπάτια του μέλλοντος μέχρι που οι απολήξεις του πεπρωμένου χυθούν στους ωκεανούς του καλοκαιριού.

Αν κάποτε αφήναμε τον χειμώνα με μια αίσθηση ανακούφισης, τότε που ζούσαμε την αμφίβια μοίρα μας, ήταν επειδή πίσω από το μούδιασμα της παγωμένης μας επιθυμίας σιγόκαιγε η λάβα μιας ηφαιστειακής εκτίναξης πράσινου αίματος, νεφών έμπλεων αθάνατου νερού, και πιδάκων ηλιαχτίδων από την χώρα της καρδιάς.

Έτσι ο χειμώνας έπαιρνε την κυριολεκτική του διάσταση πίσω από νεύματα και επαφές, χρωμάτιζε την αλήθειά μας με την ανοιξιάτικη αναμονή του.

Στο τώρα που το παγωμένο αποτελεί τον καθιερωμένο τρόπο των συναλλαγών, η άνοιξη δεν μπορεί παρά να αποφορτίζει λίγο από το ψύχος που απαιτούν αυτές οι συναλλαγές, τόσο όσο μπορεί να διαρκεί το πέταγμα μιας πεταλούδας στην άκρη της λίμνης του χρόνου...

Στους υπόλοιπους, δηλαδή σε όλους όσους ακούνε ακόμα τους παλμούς της παιδικής θεότητας, η άνοιξη είναι ο βυθός αυτής της λίμνης...

 

Αργύρης Καραβούλιας